Narzędzia PP

SDB 

SDB (ang. Stop Drop Breathe) jest najpotężniejszym narzędziem przemiany. Stosując je, uczymy się, jak się zatrzymać i uspokoić. Dzięki SDB stajemy się bardziej uważni w naszym życiu i bardziej świadomie reagujemy na zachowanie naszego dziecka.

Tłumacząc na polski to:

• Stop – zatrzymaj się.
• Drop – porzuć to, co robisz w danej chwili, odpuść.
• Breathe – oddychaj głęboko.

Tego narzędzia używamy, by radzić sobie z własną złością, by nie wyładowywać jej na dziecku.

EFT tapping

(ang. Emotional Freedom Techniques) to Technika Emocjonalnej Wolności, nazywana też po prostu opukiwaniem. Polega na uderzaniu końcami palców z pewną częstotliwością i siłą w określone punkty na ciele przy jednoczesnym powtarzaniu zdań, zmieniających nasze nastawienie do zaistniałej sytuacji. Ta technika pozwala nam się uspokoić i zredukować stres.

5 zmysłów

Metoda pięciu zmysłów jest pomocna, kiedy czujemy, że zaraz stracimy panowanie nad sobą (czyli wchodzimy w tryb walki i ucieczki). Pozwala nam się zatrzymać i powrócić do stanu równowagi. Polega na skupieniu się na swoich zmysłach i odpowiedzi na pytania:

• Wzrok – Jakie kolory widzę?
• Słuch – Co słyszę?
• Smak – Jaki posmak czuję w ustach?
• Węch – Jaki zapach mnie otacza?
• Dotyk – Co czuję dłońmi? Czy czuję lekkie mrowienie w rękach?

Po każdym pytaniu dajemy sobie chwilę, by poczuć zmysłami. To pozwala nam powrócić do chwili obecnej i zobaczyć sytuację z innej perspektywy.

Wyjątkowy czas dla dziecka

Czas wyjątkowy to czas pogłębiania relacji. Czas bycia ze sobą jeden na jeden, czyli tylko Ty i Twoje dziecko (jeśli masz więcej niż jedno dziecko, niech to będzie czas 1 na 1 z każdym z nich). Spędzajmy 10 do 20 minut dziennie albo dłuższą chwilę w czasie weekendu. Niech to będzie codzienna wspólna zabawa, robienie czegoś wyjątkowego razem. W tym wyjątkowym czasie odłóżmy na bok telefon i wszystkie ważne sprawy. Skoncentrujmy się na byciu obecnym tu i teraz z naszym dzieckiem. Czas wyjątkowy zbliża nas do siebie, pozwala nam się lepiej poznać i zrozumieć. Dodatkowo sprawia, że nasze dziecko czuje się widziane i ważne.

Empatia

Empatia to współodczuwanie. To słuchanie i akceptacja bez presji rozwiązywania czegokolwiek. To bycie lustrzanym odbiciem. Jeśli nasz mały człowiek coś przeżywa, spróbujmy wyobrazić sobie, jak to jest „być teraz w jego skórze”. Zobaczmy świat z jego perspektywy. Wyobraźmy sobie, jak jest mu w danym momencie trudno. Poczujmy to, co właśnie odczuwa. I jeśli w naszych oczach pojawiają się łzy, oznacza to, że zrozumieliśmy, doświadczyliśmy jego uczuć. Poczuliśmy moc empatii, dzięki której nasze dziecko czuje się dostrzeżone i zrozumiane.

Naprawa relacji

Naprawianie relacji jest najpiękniejszym narzędziem pokojowego rodzicielstwa. Cokolwiek złego by się nie zrobiło, jakkolwiek relacja nie byłaby naderwana, zawsze można dążyć do jej naprawy i jej odbudowy. A możemy to zrobić w następujący sposób (kolejność może być zmieniana):

• omówmy z dzieckiem to, co się wydarzyło

Opowiedzmy jak narrator po kolei, co się stało, zwracając uwagę na zaistniałe uczucia (bez oskarżania nikogo i rozstrzygania, kto miał rację). Kiedy w naszym opowiadaniu dochodzimy do momentu, kiedy my się niewłaściwie zachowaliśmy:

• przeprośmy

Przeprośmy dziecko za swoje zachowanie (np.: „Zezłościłam się wtedy na ciebie i nakrzyczałam. Przepraszam, nikt nie zasługuje na to, by na niego krzyczano, a zwłaszcza osoba, którą tak bardzo kocham”).

Przejdźmy dalej z opowiadaniem do końca danego wydarzenia. A następnie:

• zapytajmy, czy jest gotowe do pojednania

Może to być tak proste, jak „Czy możemy się już przytulić?”. Pomaga to dziecku wykonać tzw. emocjonalny skok i uwolnić się od żalu i gniewu, by ponownie nawiązać z nami bliską relację. Nie wymuszajmy tego na dziecku. Zanim ono nie poczuje się gotowe, nie powinno być zmuszane do wybaczenia. Następnie:

• naprawmy relację

Powiedzmy, że wiemy, że zrobiliśmy źle i że chcemy to naprawić. Spytajmy, co możemy zrobić, by było lepiej. Bez wstydu ani obwiniania, koncentrujemy się na poprawieniu relacji z dzieckiem i przy okazji uczymy go przepraszania. Uczymy odwagi w przyznawaniu się do błędu i pokazujemy, że możemy wyjaśnić sobie to, co między nami zaszło, nawet jeśli jest to dla nas trudne. Przyznajemy się, że nami również często rządzą różne emocje, ale cokolwiek by się nie stało, to kochamy siebie nawzajem i zawsze możemy naszą relację naprawić.

Kolory emocji

Kiedy dziecko przechodzi przez burzę emocji, trudno mu się uspokoić. Można mu w danym momencie pomóc, mówiąc: „O widzę, że masz w sobie dużo różnych emocji” i jeśli dziecko nie jest w stanie ich ponazywać, to można zachęcić, by spróbowało określić:

• Mają jakiś kolor? Jakieś kolory? Jakie?
• Gdzie czujesz je w swoim ciele?
• Gdzie ich jest najwięcej?
• Może zmieniają barwę?

Zainteresujmy się, jak nasze dziecko odczuwa emocje i jak je spostrzega. Nie oceniajmy i nie korygujmy. To pierwszy krok do zapoznania naszych dzieci z emocjami i co za tym idzie – do nauczenia ich radzenia sobie z nimi.